Dlaczego chrzest musi poprzedzać członkostwo i Wieczerzę Pańską

20 października 2018 roku poślubiłem Kelsey Mathews. Nasz związek rozwijał się według dość typowego schematu. Zakochaliśmy się, zaręczyliśmy, a następnie zaplanowaliśmy ślub, w którzym uczestniczyli nasi przyjaciele i rodzina. Podczas ceremonii założyliśmy obrączki, a Kelsey przyjęła moje nazwisko. Po ślubie zorganizowaliśmy duże przyjęcie weselne, na którym mieliśmy fontannę serową (queso). Można powiedzieć, że nasza relacja przeszła od wyboru, przez utożsamienie się, do świętowania.

Pan ustanawia podobny wzorzec dla swojego ludu. Uporządkowany schemat wygląda tak: zbawienie (wybranie), utożsamienie się (chrzest prowadzący do członkostwa), a następnie świętowanie (Wieczerza Pańska). Wzorzec i kolejność mają znaczenie! Pan postanowił, aby zbawienie poprzedzało identyfikację poprzez chrzest prowadzący do członkostwa, a następnie, aby te znaki identyfikacyjne poprzedzały trwający akt świętowania w Wieczerzy Pańskiej.

A zatem tak, chrzest poprzedza członkostwo i Wieczerzę Pańską. Dla niektórych to stwierdzenie może wydawać się oczywiste, dla innych kontrowersyjne. Pan ustanawia ten wzorzec w całej historii odkupienia.

Stare Przymierze

Już u Adama i Ewy widzimy stworzenie, utożsamienie i świętowanie: Bóg stwarza człowieka [stworzenie] na swój obraz [utożsamienie], a następnie daje mu wszelkie pożywienie ogrodu [świętowanie] (1Mjż 1:27–29).

Później Bóg wybiera Abrahama, nadaje mu znak tożsamości w obrzezaniu, a następnie prosi, by przygotował uroczysty posiłek (1Mjż 12:1–3; 17:9–11; 18:1–8).

Najdonioślejszym przykładem jest wyzwolenie ludu od śmierci pierworodnych w Egipcie, po czym Bóg ustanawia uroczysty posiłek wyłącznie dla tych, którzy zostali oznaczeni obrzezaniem (2Mjż 12:43–51). Co więcej, posiłek ten ma być świętowany po otrzymaniu znaku tożsamości i ma być ponawiany co roku jako przypomnienie Bożej łaski i zbawienia.

W Starym Przymierzu Bóg ustanowił wzorzec: zbawienie, utożsamienie, świętowanie.

Nowe Przymierze

Nowy Testament łączy posiłek Paschy z Wieczerzą Pańską: podczas świętowania Paschy Jezus ogłasza, że jest Barankiem Paschalnym, a następnie ustanawia wzorzec Wieczerzy Pańskiej (Mt 26). Łączy też obrzezanie z chrztem: Paweł napisał: „w nim też zostaliście obrzezani obrzezką, dokonaną nie ręką ludzką… pogrzebani w chrzcie, w którym też zostaliście wespół wzbudzeni przez wiarę…” (Kol 2:11–12).

I tak jak w Starym Przymierzu, tak i w Nowym: zbawienie poprzedza utożsamienie, które poprzedza uroczysty posiłek. Nasze większe i trwalsze wyzwolenie wyznajemy przez chrzest włączający do członkostwa w kościele, które następnie jest potwierdzane regularnym posiłkiem świętującym Bożą łaskę w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Świętujemy „aż przyjdzie”.

Ci więc, którzy przyjęli słowo jego [zbawienie], zostali ochrzczeni, i pozyskanych zostało owego dnia około trzech tysięcy dusz [utożsamienie w członkostwie]. I trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba [świętowanie] i w modlitwach. (Dz 2:41–42)

Ten wzorzec występuje nie tylko w 2 rozdziale Księdze Dziejów Apostolskich, u początków Kościoła, lecz także w głównym miejscu, gdzie otrzymujemy szczegółowe wskazówki dotyczące Wieczerzy Pańskiej, czyli w Pierwszym Liście do Koryntian. Zwróć uwagę, do kogo Paweł kieruje ten list: do tych, którzy zostali zbawieni (1:2); do tych, którzy utożsamili się z ludem Chrystusa przez chrzest (1:13–17; 12:13); oraz do tych, którzy są członkami kościoła (12:12–30). Podobnie jak w 2 rozdziale Księdze Dziejów Apostolskich, przy Stole Pańskim powinni zasiadać wyłącznie ochrzczeni wierzący, którzy zostali przyłączeni do Kościoła (11:17–34).

Co więcej, w Nowym Testamencie nie ma przykładów, by ktoś przystępował do Wieczerzy Pańskiej przed chrztem.

Historycznie

Wzorzec zbawienie–utożsamienie–świętowanie został również rozpoznany w kilku ważnych dokumentach i wyznaniach w historii Kościoła. Na początek, II-wieczna Didache umieszcza chrzest przed Wieczerzą Pańską: „Niech nikt nie je, ani nie pije z dziękczynienia waszego poza tymi, którzy zostali zanurzeni w imię Pana” (Didache, 9.5).

Baptystyczne wyznania wiary, takie jak Londyńskie Wyznanie Wiary (1646), Wyznanie wiary z New Hampshire (1833), Abstract of Principles (1858) oraz wszystkie wersje Baptist Faith and Message (1925, 1963, 2000) wprost ustanawiają zasadę chrztu przed członkostwem i Stołem Pańskim.

Londyńskie Wyznanie Wiary z 1646 roku stwierdza: „Chrzest jest ustanowieniem Nowego Testamentu ordynowanym przez Chrystusa, udzielanym osobom wyznającym wiarę, czyli uczniom; którzy po wyznaniu wiary powinni zostać ochrzczeni, a następnie przystępować do Wieczerzy Pańskiej”.

Najbardziej aktualne Baptist Faith & Message (2000) potwierdza również, że „chrzest jest warunkiem wstępnym przywilejów członkostwa kościelnego i Wieczerzy Pańskiej” (art. 7).

Zakończenie

Począwszy od Starego Przymierza, a na Nowym Przymierzu kończąc, Pan ustanowił uporządkowany wzorzec, którego Jego lud ma się trzymać. Niektóre współczesne praktyki zaciemniają ten schemat. Jednak świadectwo Pisma i naszych wyznań jest jasne.

Dlatego nasze nauczanie i praktyka powinny uznawać, że te akty zbawienia, utożsamienia i świętowania nie tylko przypominają nam przeszłość, ale kierują nas ku przyszłemu dniu wesela. Pewnego dnia ujrzymy bez zasłony to, czego tak długo wyglądaliśmy. Zobaczymy, jak wyraźnie Chrystus utożsamia się z nami i oddaje się nam. Jan pisze o tym dniu: „Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi” (Obj 21:3). Tego dnia, na weselnej uczcie Baranka, nasze zbawienie będzie dopełnione, a pęta śmierci staną się tylko wspomnieniem, nasze utożsamienie się z Bogiem będzie całkowite i oczywiste. Będziemy z Nim w Jego miejscu i zasiądziemy na przyjęciu wszystkich przyjęć, ucztując na wieki, świętując to, co uczynił, by tak się stało.

Przetłumaczone i opublikowane przez Centrum Edukacji Chrześcijańskiej.