Dlaczego dołączyć do kościoła?

Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego kościoły zapraszają do wstąpienia w swoje szeregi?

Niezależnie od tego, czy kościół nazywa to „członkostwem”, czy „partnerstwem”, oto kilka powodów, dla których (jeśli jesteś chrześcijaninem) powinieneś związać się z lokalnym kościołem wierzącym w ewangelię.

1. Dołączenie do kościoła jest biblijne

W rozwijającej się historii biblijnej Bóg gromadzi lud, aby stanowił odrębną wspólnotę. Daje starotestamentowemu Izraelowi wyraźne znaki tożsamości, odróżniające go jako naród wybrany: obrzezanie, prawa dotyczące pożywienia, regulacje dotyczące kultu. Pięćdziesiątnica zmieniła te znaki; lud Boży nie jest już określony genealogią, lecz zamieszkaniem Ducha (Ez 36:26–27; Ga 3:28). Przez ewangelię Bóg gromadzi nas do swojej rodziny z każdego narodu, plemienia i języka (Obj 7:9).

Ten Kościół powszechny znajduje widzialny wyraz w kościołach lokalnych. Kościoły lokalne to nie budynki ani kluby towarzyskie, lecz wierzący, którzy regularnie się gromadzą, aby kochać Boga i siebie nawzajem przez głoszenie ewangelii, przyjmowanie obrzędów oraz sprawowanie kluczy Królestwa Niebios (Mt 16:19).

Członkostwo w kościołach lokalnych jest wzorcem w całym Nowym Testamencie. Autorzy NT zazwyczaj osobiście znali kościoły, do których pisali. Zakładali również, że chrześcijanie są odpowiedzialni przed tymi kościołami. Nawet nakazy takie jak: „Miłością braterską jedni drugich miłujcie” (Rz 12:10) i „Baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków” (Hbr 10:24) zakładają, że członkowie wiedzieli, o kogo mają się troszczyć.

Członkowie kościoła wiedzieli również, kogo mają naśladować, czyli swoich przełożonych. Jak wierzący może być poddany przełożonym, jeśli formalnie nie podlega ich autorytetowi? (Hbr 13:17; por. 1Ts 5:12). Piotr nakazuje pastorom: „Paście trzodę Bożą, która jest między wami” (1P 5:2; podkreślenie dodane); pasterze mają znać owce, za które odpowiadają i z których zdadzą sprawę.

Jezus uczy, że „kościół” odpowiada za rozstrzyganie, kto do niego należy, a kto nie, na podstawie wiary w Chrystusa i upamiętania z grzechów (Mt 18:17). Apostoł Paweł stosuje naukę Jezusa, domagając się, by kościół w Koryncie „wykluczyć spośród siebie” mężczyznę żyjącego w rażącym grzechu seksualnym (1Kor 5:2). Kościoły lokalne wyznaczają granicę między „wewnątrz” a „na zewnątrz” (1Kor 5:12–13).

Wszystko to wskazuje na to, że Biblia wymaga, aby chrześcijanie byli rozliczalnymi członkami lokalnego kościoła.

2. Dołączenie do kościoła jest wyrazem miłości

Chrześcijaństwo nie jest przedsięwzięciem indywidualistycznym. W Ewangelii Jana 13:35 Jezus powiedział: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie”. Bóg ukazuje swoją moc poprzez kościoły, których miłość można wytłumaczyć jedynie ewangelią (1J 2:10).

Gdy dołączamy do lokalnego kościoła, decydujemy się miłować innych w sposób jasny, a nie niejednoznaczny, na podstawie zobowiązania, a nie wygody.

Przynależność daje jasność co do tego, komu jesteś szczególnie oddany i na czym polega to zobowiązanie. Zdrowe relacje wymagają jasnych oczekiwań. Powinieneś wiedzieć, czyje szczególnie brzemiona jesteś powołany nosić (Ga 6:2). I nie poniesiesz ich długo bez zobowiązania.

Powszechna dziś tendencja lokuje zaangażowanie bardziej w małych grupach niż w całym kościele. Problem w tym, że małe grupy często są podzielone ze względu na wiek lub upodobania i są wybierane z wygody lub z powodu podobieństw. Tymczasem miłość, która dowodzi, że należymy do Jezusa, przyciąga nas do osób, które poza ewangelią mogłyby wcale nie być do nas podobne. Taka miłość staje się bardziej realna, gdy rozumiemy, że zobowiązanie dotyczy całego ciała.

Ponieważ opiera się na zobowiązaniu, taka miłość trwa także pomimo zranień. Przebaczenie, które sprawia ewangelia, jest jak tajny składnik wspólnot, które ukazują panowanie Chrystusa1. Kościoły nie są miejscami, z których ludzie odchodzą po doznaniu urazy czy po kilku tygodniach pieśni nie w ich guście. Gdy wierzący miłują się, przebaczają sobie i służą sobie ofiarnie, świat zwraca na to uwagę.

3. Dołączenie do kościoła przynosi pewność zbawienia

Bóg pragnie, aby Jego dzieci wiedziały, że do Niego należą. Jednym ze sposobów, w jaki daje im tę pewność, jest posługa kościołów lokalnych.

Jako ambasady Królestwa, kościoły noszą autorytet Jezusa, wyrażony przez „klucze Królestwa Niebios” (Mt 16:19). Kiedy kościoły rozważają kandydatów i przyjmują ich do swojego grona, potwierdzają, że dana osoba należy do Chrystusa (Mt 16:19; 18:18–20; 2Kor 2:5–8).

Podobnie, gdy członkowie są świadkami chrztu nowego wierzącego, dodają mu otuchy, mówiąc: „Potwierdzamy, że twoje wyznanie ewangelii jest wiarygodne. Witamy w rodzinie!” (Dz 2:41). Kiedy członkowie regularnie i posłusznie przyjmują Wieczerzę Pańską, wyznają własną wiarę i potwierdzają wiarę tych, z którymi jedzą i piją (1Kor 10:17).

Pewność umacnia się również w relacjach. Kiedy członek widzi, że brat się zmaga, ma obowiązek traktować go jak osobę będącą w Chrystusie i zachęcać, wspierać, wzywać do walki z grzechem i modlić się (Ga 6:1). Powodem, dla którego nie należy „opuszczać wspólnych zebrań”, jest to, aby żyć „dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża” (Hbr 10:24–25). W ten sposób przygotowujemy się nawzajem na wieczność!

Kiedy miłujemy innych chrześcijan nie tylko słowem, ale czynem, świadczy to o naszej miłości do Boga (1J 3:18; 4:20–21). Kiedy słuchamy Chrystusa, w tym Jego wezwań do zgromadzania się i posłuszeństwa przełożonym, to także świadczy o naszej miłości do Boga (J 14:15).

Pismo jasno mówi, że chrześcijanin nie dostępuje zbawienia przez kościół, ale trudno o pewność zbawienia poza kościołem.

4. Dołączenie do kościoła jest ewangelizacyjne

Bożą strategią docierania do narodów jest kościół lokalny.

W niedziele starsi i wszyscy członkowie działają, aby „przygotować świętych do dzieła posługiwania” (Ef 4:12). Następnie kościoły rozpraszają się w ciągu tygodnia do miejsc pracy, na uczelnie i do sąsiedztw, niosąc ewangelię.

Bóg działa jednak nie tylko przez świadectwo jednostek. W Piśmie widzimy, że zaprojektował kościoły lokalne do wspólnego ukazywania mocy ewangelii. Gdy świat widzi kościoły pełne ludzi, którzy się miłują, ludzi, którzy poza ewangelią nie mieliby powodu, by się miłować, rozbłyskuje panowanie Chrystusa w ich sercach (J 13:35). Dążenie do zdrowego członkostwa nie odciąga od świadectwa, lecz ukazuje moc ewangelii.

Koniec z samotnymi chrześcijanami

Czy czułeś się kiedyś samotny w wierze? Izolacja nie powinna być normą dla chrześcijanina. Jesteś częścią rodziny i Bóg stworzył cię po to, byś doświadczał wzlotów i upadków życia z innymi, którzy poniosą twoje brzemiona. Nie powinieneś żyć bez ofiarnego przywództwa pastorów, którzy będą cię kochać jako własność Chrystusa. Nie powinieneś rozgryzać życia bez mądrości starszych i pobożnych świętych. Nie powinieneś kochać na odległość, lecz osobiście, żyjąc z innymi. 

Przypisy

1. Mark Dever i Jamie Dunlop, The Compelling Community: Where God’s Power Makes a Church Attractive, https://www.9marks.org/books/the-compelling-community/.

Przetłumaczone i opublikowane przez Centrum Edukacji Chrześcijańskiej.