Cztery powody, dlaczego powinieneś dopisać do kościelnego kalendarza regularne spotkania modlitewne

Jeśli miałbyś możliwość dodać jedną aktywność do kalendarza twojego kościoła, co byś wybrał? Wyjazd dla kobiet czy śniadanie dla mężczyzn? Seminarium o ewangelizacji? Spotkanie w małych grupkach? Wieczorne nabożeństwo sobotnie dla tych, którym ciężko się wstaje z rana? Studium biblijne w środku tygodnia?

To pytanie zadawałem sobie wielokrotnie, odkąd przyjechałem do mojego nowego kościoła zeszłej jesieni. Mimo że wiele z tych pomysłów to szczytne inicjatywy, razem ze starszymi naszego kościoła poprowadziliśmy zbór w rozpoczęciu regularnych spotkań modlitewnych w niedzielę wieczorem.

Spotkania modlitewne? Naprawdę? Brzmi staroświecko i dziwacznie, jak coś, co chrześcijanie robili jeszcze zanim pojawiła się elektryczność, kiedy życie było prostsze, kościoły mniejsze, a zajęcia dodatkowe naszych dzieci nie wypełniały naszych grafików.

Natrafiłem więc na odrobinę oporu. Jeden z członków kościoła powiedział mi, że już i tak za dużo się modlimy. Odniósł wrażenie, że czas modlitw na naszym porannym nabożeństwie jest i tak długi. Powoduje, że zespół muzyczny ma problem z wejściem w rytm i zakłóca czas uwielbienia. Inni zasugerowali, że może służyć rozwojowi legalizmu przez to, że ludzie będą się czuli zobowiązani do uczestniczenia w kolejnej aktywności. Jeszcze inni wyrazili obawę, że może to przeszkadzać w pielęgnowaniu wspólnoty, ponieważ niektórzy mogą zrezygnować ze swoich małych grupek na rzecz chodzenia na wspólne spotkania modlitewne.

Po co w takim razie zgromadzenie poświęcone głównie wspólnej modlitwie? Pozwól, że przedstawię cztery powody.

1. Przypomina naszej społeczności o tym, jak ważna jest modlitwa

Nietrudno jest namówić ludzi do zapisania się na jakieś wydarzenie albo przyłączenia się do małej grupki. Na nasz ostatni wyjazd dla kobiet przyjechały setki. Na śniadanie dla mężczyzn i Secret Church przychodzą dziesiątki. Dlaczego więc tak wiele osób jest niechętnych do wspólnego gromadzenia się na modlitwę? Dlaczego w tak wielu kościołach spotkania modlitewne odeszły w niepamięć jak telefon z tarczą obrotową?

Mówiąc wprost, modlitwa nie jest atrakcyjna. Nie jest zajmująca. Często nie jest łatwa ani wygodna, wymaga wysiłku i pracy. W Ewangelii Łukasza 18 przytoczona jest przypowieść Jezusa o natrętnej wdowie właśnie dlatego, że powinniśmy zawsze się modlić i nie ustawać. Przyzwyczailiśmy się do tego, że podaje się nam na tacy muzykę i media, podcasty i kazania, ale modlitwa wymaga od nas odstawienia świata na bok i zaangażowania własnego umysłu.

Tak właśnie musimy zrobić i to nie tylko jako jednostki, ale jako zgromadzenie, razem. W Ewangelii Mateusza 21 czytamy o tym, że Jezus zganił ludzi za to, że ze świątyni zrobili coś na wzór parkietu giełdowego w Chicago Mercantile Exchange (jednej z największych giełd towarowych na świecie), mówiąc dom mój będzie nazwany domem modlitwy (Mt 21:13). Zgodnie ze słowami Nowego Testamentu, Kościół jest świątynią Ducha Bożego (1Kor 3:16). Czy w takim razie nasze kościoły są domami modlitwy zgodnie z zamiarem Boga? Czy wyznaczamy na nią czas? Czy zaangażowanie we wspólną modlitwę traktujemy priorytetowo? Albo czy nasza wspólna modlitwa jest tylko zapychaczem między kawałkami muzycznymi?

Robert Murray M’Cheyne powiedział kiedyś słynne słowa: „Człowiek jest tym, czym jest sam na kolanach przed Bogiem, niczym więcej”. Co jeśli użylibyśmy tej samej miary do naszych kościołów? Co by to o nas powiedziało? Wspólna modlitwa wpaja w naszą społeczność ważność modlitwy, a wręcz jej bezwzględną konieczność. Ponieważ walczymy przeciwko duchowym siłom, potrzebujemy duchowego oręża. A jaka broń jest lepsza od modlitwy nie tylko jednej osoby, ale dziesiątek, setek, a nawet tysięcy?

2. Daje naszej społeczności wzór, jak się modlić

Pamiętam, jak po raz pierwszy modliłem się publicznie. Byłem wtedy młodym w wierze człowiekiem; przewrażliwiony i zakłopotany nie wiedziałem, co powiedzieć. Co w takim razie zrobiłem? Powieliłem to, co słyszałem u innych.

Pomijając przerabianie modlitw Daniela, Pawła, Anny czy Marii, nic tak nie uczy ludzi w naszej społeczności, w jaki sposób się modlić, jak modlitwy wiernych, które mogą usłyszeć w kościele. Jeśli chcemy, żeby modlili się biblijnie i rozważnie, jeśli chcemy, żeby modlili się z pełną szacunku bojaźnią i głęboką miłością, musimy zbiorowo dać wzór do naśladowania. Jak trafnie zauważył Donald Carson: „Wybierajcie wzorce, ale wybierajcie mądrze. Badajcie ich treść, zakres, gorliwość, namaszczenie, ale nie małpujcie ich stylu”.

3. Jednoczy naszą społeczność dla Bożych celów

Z natury jesteśmy narcystycznymi ludźmi. Nie sprawia nam problemu modlitwa o nasze własne potrzeby, pragnienia i zachcianki. Nie jest źle modlić się o te rzeczy. Powinniśmy się o nie modlić. Jednakże żałosna jest sytuacja, w której w naszym życiu modlitewnym, a w szczególności naszym wspólnym życiu modlitewnym, dominują tego typu troski. Wszakże my nie stanowimy sensu historii ludzkości. Nasze szczęście i zdrowie nie stanowią sensu historii ludzkości. Kościół i jego powodzenie stanowi sens historii ludzkości (Ef 3:1-13).

Kiedy zbierając się, kładziemy nacisk na to, co duchowe ponad to, co fizyczne, a wspólne ponad to, co indywidualne, jednoczymy naszą społeczność dla Bożych celów dla Jego Kościoła. Wspólna modlitwa pobudza nas do troski o naszą jedność i nasze wspólne świadectwo.

4. Przygotowuje naszą społeczność na Boże działanie

W Dziejach Apostolskich czytamy o wielu wspaniałych wydarzeniach, które naznaczała wspólna modlitwa kościoła. Wspólna modlitwa zdefiniowała życie kościoła w Dzień Pięćdziesiątnicy (2:42). Wyposażyła wierzących w Ducha Świętego, dzięki któremu mogli głosić Słowo Boże z odwagą. (4:31). Modlitwa naznaczyła wybór pierwszych diakonów (6:6), rozprzestrzenienie się ewangelii u Samarytan (8:15), a nawet widzenie Piotra o szerzeniu ewangelii wśród pogan (10:9). I to modlitwa kościoła doprowadziła do uwolnienia Piotra z więzienia (12:5)!

Przyjaciele, zmiany przychodzą przez modlitwę! Dlatego właśnie Paweł zakłada, że kościół będzie się razem modlił – zarówno kobiety, jak i mężczyźni (1Kor 11, 14). Modlitwa jest ustanowionym przez Boga środkiem do osiągnięcia Jego nadprzyrodzonych celów. Jest i osobista, i potężna. Jezus także przypomniał swoim uczniom, że istnieją pewne przeszkody, których nie da się przezwyciężyć inaczej niż przez modlitwę (Mk 9:29).

Przyjaciele, jak to ujął Jamie Dunlop w The Compelling Community: „Bóg uwielbia dbać o swoją reputację. Kiedy modlimy się razem, nasze potrzeby są ujawniane publicznie. Kiedy On odpowiada, Jego chwała jest ujawniona publicznie”. Modlitwa przygotowuje naszą społeczność na Boże działanie.

Nasze pierwsze spotkanie modlitewne

W zeszłym miesiącu po raz pierwszy przeprowadziliśmy nasze niedzielne wieczorne spotkanie modlitewne. Pierwsze, przynajmniej jeśli sięgniemy pamięcią niedaleko wstecz. Kiedy tak brnęliśmy przez to spotkanie, przeszliśmy przez wiele niezręcznych chwil i gaf. Nie poszło dokładnie tak, jak planowałem, i to w większości z mojej własnej winy!

Ale to w porządku, ponieważ modliliśmy się jako Boży lud, z mocą Boga. Zrobiliśmy to, do czego żadna inna grupa czy organizacja nie jest uprzywilejowana. I zrobimy to znowu. I będziemy obserwować, i czekać, i spodziewać się tego, co Bóg zrobi ze swojej strony.