Uczniostwo
Przyzwoity i uporządkowany wywód na rzecz podnoszenia rąk w uwielbieniu
Dla wielu chrześcijan, zwłaszcza ukształtowanych przez kościoły reformowane, fizyczna ekspresja w uwielbieniu może wydawać się obca, niezręczna, a nawet niepokojąca. Słusznie podchodzimy ostrożnie do emocjonalizmu. Nie chcemy rozproszeń na zgromadzeniu, a już na pewno nie chcemy zwracać uwagi na siebie zamiast na Chrystusa.
A jednak sądzę, że Pismo sugeruje, iż Bóg pragnie dla nas czegoś więcej niż wewnętrznego, niewidzialnego uwielbienia. Stworzył nas jako istoty ucieleśnione i zamierza, by cała nasza osoba (nie tylko umysł i serce) angażowała się w Jego chwałę. Pytanie nie brzmi, czy nasze emocje powinny prowadzić nasze uwielbienie (nie powinny), lecz czy Słowo Boże zaleca odpowiednie fizyczne wyrazy uwielbienia, gdy gromadzimy się jako Jego lud.
Już teraz czcisz Boga swoim ciałem
Zanim sięgniemy do Pisma, pomyśl o codzienności. Gdy Twoja drużyna zdobywa przyłożenie w ostatniej sekundzie i wygrywa mecz, nie szepczesz: „To było świetne”. Skaczesz. Krzyczysz. Przybijasz komuś piątkę. Gdy smutek osiada na duszy, czy twoje ciało tego nie pokazuje? Opadają ramiona ci. Oczy matowieją. Splatasz ręce. Gdy odczuwasz głęboką czułość wobec bliskiej osoby, czy nie używasz ciała (uścisk, pocałunek, drapanie po plecach), by okazać uczucie?
To oczywiste: nie jesteśmy bezcielesnymi mózgami; jesteśmy ucieleśnionymi duszami. Emocje nie tylko żyją w nas, ale przejawiają się przez nas. Skoro tak jest na co dzień, czemu uwielbienie (najdonioślejszy wyraz serca) miałoby wyglądać inaczej? Dlatego sensowne jest, że w Biblii znajdujemy konsekwentne zalecenie fizycznej ekspresji w uwielbieniu.
Biblia oczekuje cielesnego uwielbienia
Uważny czytelnik zauważy, że Biblia nie dowodzi konieczności fizycznej ekspresji w uwielbieniu, ale ją po prostu zakłada i nakazuje.
- „Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie!” (Ps 47:2)
- „Klęknijmy przed Panem, który nas uczynił!” (Ps 95:6)
- „Podnoście ręce ku świątyni I błogosławcie Pana!” (Ps 134:2)
- „Niechaj w pląsach chwalą imię jego” (Ps 149:3)
Paweł sięga do tego wzorca, gdy poleca wierzącym modlić się, „wznosząc czyste ręce” (1Tm 2:8). Fizyczna ekspresja w uwielbieniu to nie charyzmatyczny chaos, ale biblijna wizja chwały.
Pismo zaleca i nakazuje różne fizyczne wyrazy uwielbienia, od ugiętych kolan (Ps 95:6), przez tańczące stopy (Ps 149:3), po klaszczące dłonie (Ps 47:1), ale w tym artykule skupię się na jednym: wznoszeniu rąk.
Dlaczego ręce? Uzasadnienie teologiczne
Skoro Bóg nakazuje swojemu ludowi, by wznosił do Niego ręce w uwielbieniu (Ps 134:2; 1Tm 2:8), powinniśmy założyć, że stoi za tym dobry powód. Niektórzy uznają podnoszenie rąk jedynie za kulturowy wyraz uwielbienia, lecz głębsza analiza ujawnia teologicznie nasycony gest.
W Piśmie nasze ręce mogą reprezentować sprawiedliwość albo zepsucie:
- „Czy więc na próżno w czystości zachowywałem serce moje i w niewinności obmywałem ręce moje?” (Ps 73:13).
- „Któż może wstąpić na górę Pana?” (to znaczy: stanie w obecności Jego chwały). „Kto ma czyste dłonie i niewinne serce” (Ps 24:3–4).
- „Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie o rozdwojonej duszy” (Jk 4:8).
Widzisz? Ręce mogą przelewać niewinną krew (1Mjż 4) albo uzdrawiać (Mt 8:3). Mogą zagarniać chciwie albo rozdawać hojnie. Innymi słowy, ręce ujawniają serce. Dlatego, gdy w uwielbieniu wznosimy święte ręce, nie tylko wyrażamy siebie, ale ukazujemy Bogu czystość naszego serca (lub jej brak).
Ramy ochronne dla chrześcijan reformowanych
Oczywiście Pismo ostrzega również przed pustymi pokazami pobożności (Mt 6:1–6), więc musimy powiedzieć dwie rzeczy naraz:
- Fizyczna ekspresja w uwielbieniu może być szczera i biblijna.
- Fizyczna ekspresja w uwielbieniu może być manipulacyjna i cielesna.
Jakie jest rozwiązanie? Zaczynamy od szczerości przed Panem. Pytanie nie brzmi najpierw: „Jak moje gesty wpływają na innych: dobrze czy źle?”, lecz: „Czy czynię to szczerze przed Bogiem?” Jeśli tak, dopiero potem pytamy: Czy to buduje innych?
To jedna z głównych zasad, jakie Nowy Testament nakłada na nasze uwielbienie. Gdy już zadamy właściwe pytania o to, czy nasze działania są przyjemne Panu, musimy zapytać o zbudowanie świętych. Paweł ujmuje to w 1 Liście do Koryntian 14:26: „wszystko to niech będzie ku zbudowaniu”.
Dlatego, gdy podnosisz ręce lub klękasz, zadaj sobie pytania w tej kolejności:
- Czy szczerze wielbię Pana?
- Czy to jest pomocne dla braci i sióstr?
Na drugie pytanie nie zawsze łatwo odpowiedzieć, bo konteksty różnią się w kościołach i denominacjach. Na przykład, jeśli uwielbiałbyś z braćmi i siostrami w wielu kościołach w Afryce, zapewne zobaczyłbyś radosny taniec dla Pana. W takim kontekście takie gesty nie rozpraszają, lecz budują.
Jednak jeśli zaczniesz tańczyć podczas hymnu w cichym, reformowanym baptystycznym zborze na przedmieściach, o wiele bardziej prawdopodobne jest, że wszystkich rozproszysz, zamiast zbudować. Pamiętaj: miłość bierze pod uwagę kontekst. Miłość myśli nie tylko o tym, co dozwolone, ale o tym, co pożyteczne (1Kor 10:23).
Jak w każdej dziedzinie życia chrześcijańskiego, kwestia fizycznej ekspresji w uwielbieniu wymaga mądrości i rozeznania. W tym duchu zachęcam, by rozważyć wdrożenie jednego z najprostszych i najmniej inwazyjnych gestów zalecanych przez Pismo: pokornego wznoszenia świętych rąk. To gest chwały o niskim ryzyku i wysokiej korzyści.
Być może sama myśl o fizycznej ekspresji w uwielbieniu Cię onieśmiela. Czujesz, że po prostu używanie ciała w uwielbieniu nie jest dla ciebie. Nawet podniesienie rąk wydaje się poza zasięgiem. Wolałbyś uwielbiać z rękami w kieszeni. Jeśli to cię dobrze opisuje, możesz się zastanowić, jak dalece osobowość powinna wpływać na kwestię fizycznej ekspresji w uwielbieniu.
Sumienie, miłość i życie wspólnotowe
Niektórzy chrześcijanie są bardziej do skały niż do króla Dawida (tańczący na ulicach). Nie ma w tym nic złego. Pismo nie domaga się jednolitości w ekspresji fizycznej, ale domaga się miłości wobec innych. Nie sądź brata, który podnosi ręce, i nie sądź siostry, która tego nie robi. Jak ostrożnie przypomina Paweł: „Kimże ty jesteś, że osądzasz cudzego sługę?” (Rz 14:4).
Pamiętaj, nawet rozważając sumienie, kontekst ma znaczenie. Jeśli odwiedzasz bardziej ekspresyjny kościół, przyłączenie się do nich może być najbardziej kochającą i budującą rzeczą, którą możesz zrobić. Jeśli odwiedzasz bardziej powściągliwe zgromadzenie, wstrzemięźliwość może lepiej służyć jedności. Nie gromadzimy się ze świętymi, by zwracać uwagę na siebie, ale gromadzimy się, by wielbić Pana i budować ciało Chrystusa. Czasem miłość wyraża się w pełni ekspresji, czasem dla dobra innych jest powściągliwa. Obie postawy oddają cześć Chrystusowi.
Łagodne zaproszenie
Bracia i siostry, wielu z nas mądrze wystrzega się emocjonalizmu i charyzmatycznego chaosu w uwielbieniu. To dobre i słuszne. Jednak uważajmy, by w oporze przed przesadą nie zaniedbać tego, do czego Pismo zachęca, a nawet nakazuje.
Jeśli studiując Słowo Boże, jesteś przekonany, że pewne fizyczne wyrazy uwielbienia są stosownymi aktami chwały, praktykuj je pokornie, dla Pana i ku zbudowaniu ciała. A jeśli nie, to czcij szczerze, zgodnie z tym, do czego przekonuje cię twoje sumienie ukształtowane uważną lekturą Pisma. Pan cierpliwie prowadzi swój lud, gdy wzrastamy.
W Słowie Bożym jest napisane, że pewnego dnia będziemy wielbić Pana w uwielbionych ciałach, bez wahania i rozproszeń: doskonale, radośnie i cieleśnie (Obj 4:10; 7:9–11; 19:1–6). Do tego czasu powinniśmy starać się coraz bardziej dostosowywać nasze obecne uwielbienie do Słowa Bożego. Czyńmy to rozważnie, pokornie i zgodnie z sumieniem kształtowanym przez Pismo.
Niech Pan pomoże nam wielbić Go już teraz, w tych kruchych ciałach, w sposób, który antycypuje pełnię tej przyszłości.
Przetłumaczone i opublikowane przez Centrum Edukacji Chrześcijańskiej.