Dlaczego potrzebujemy zebrań członkowskich

To pytanie zadało mi jedno z moich dzieci, wchodząc w wiek nastoletni. Stało się ono impulsem do specjalnego spotkania przy kawie (dla niej gorąca czekolada), podczas którego otworzyliśmy biblię, by porozmawiać o tym, dlaczego nasz kościół organizuje zebrania członkowskie dwa razy w miesiącu. Jako córka pastora, uczestniczyła w nich regularnie i doszła do wniosku, że to strata czasu. Musiałem jej pokazać, że zebrania członkowskie są biblijnie konieczne i duchowo znaczące.

Przypuszczam, że frazy „duchowo znaczące” i „biblijnie konieczne” nie przychodzą ci od razu na myśl, gdy myślisz o zebraniu członkowskim. A jednak są adekwatne. W rzeczywistości, gdybyśmy patrzyli na zebrania członkowskie z perspektywy biblijnej, więcej naszych członków by je doceniło.

Pozwól, że przedstawię kilka biblijnych przesłanek, dlaczego zebrania członkowskie są tak istotne dla zdrowia kościoła.

Aby powtarzać i odnawiać nasze zobowiązania

Jako członkowie ciała Chrystusa złożyliśmy sobie nawzajem zobowiązanie, by zachęcać się aż do Jego powrotu (Hbr 3:12–13). Każdy staw ma się przyczyniać do umacniania ciała, abyśmy nie byli miotani przez każdy powiew nauki, lecz dochodzili do niewzruszonej dojrzałości w Chrystusie (Ef 4:12–16). Biblijne wersety z „jedni drugich” wzywają chrześcijan, by napominali, nauczali i zachęcali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków, gdy się gromadzimy. Wzywają do modlitwy jedni za drugich i wyznawania sobie grzechów. Wzywają do przebaczania i miłowania się nawzajem. Oczywiście, taka wspólnota może i powinna zachodzić na każdym zwykłym zgromadzeniu, ale jakże pomocne jest, gdy powtarzamy te zobowiązania wobec siebie podczas zebrań członków!

Wielu chrześcijan spisywało historycznie te wzajemne zobowiązania w przymierzach kościelnych. W moim kościele wspólnie, na głos powtarzamy nasze przymierze jako zbiorowe przypomnienie o naszym wzajemnym oddaniu. Zebranie członków jest idealną okazją do takiego przypomnienia. Wspólne recytowanie przymierza powtarza nasze zobowiązanie wobec siebie i tworzy atmosferę, którą przenika każdy kolejny punkt porządku obrad.

Aby przyjmować i usuwać członków

Gdy Piotr wyznał Chrystusa jako prawdziwy wyznawca, Jezus powiedział mu, że otrzyma „klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie” (Mt 16:19).

Później w Ewangelii Mateusza Jezus pouczył swoich naśladowców, że jeśli współwyznawca trwa bez upamiętania w grzechu, to po wielokrotnych wezwaniach do zmiany, zgromadzenie prawdziwych wyznawców (kościół) powinno zostać poinformowane, by mogli zabiegać o przywrócenie błądzącego do wspólnoty. Jeśli kościół ma traktować brata lub siostrę, którzy nie okazują upamiętania, jak poganina lub celnika (nie-wyznawcę), powinni wiedzieć, że „cokolwiek byście związali na ziemi, będzie związane i w niebie; i cokolwiek byście rozwiązali na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie” (Mt 18:18).

Kościół ma zbiorową odpowiedzialność wiązać i rozwiązywać. Wiązanie to aluzja do usunięcia; rozwiązywanie odnosi się do przyjmowania tych, którzy dowodzą prawdziwego wyznania Jezusa jako Mesjasza.

Gdzie kościół to robi? Z pewnością, gdy się gromadzi, co potwierdzają zarówno Jezus, jak i Paweł (Mt 18:20; 1Kor 5:4). Teoretycznie mogliby to robić podczas zwykłego zgromadzenia w Dniu Pańskim, ale roztropnie jest poświęcić tę kluczową odpowiedzialność spotkaniu tylko dla członków.

Aby potwierdzać i odwoływać liderów

Szósty rozdział Księgi Dziejów Apostolskich jest często uznawany za genezę biblijnego urzędu diakona. Czy może też być początkiem wzorca potwierdzania i odwoływania liderów? Zwołano zgromadzenie społeczności przez głównych przywódców, aby rozwiązać potrzebę nowych liderów (Dz 6:1–2). Społeczność zaakceptowała propozycję i wybrała liderów (6:3.5). Główni liderzy następnie ocenili i potwierdzili tych, których wybrała społeczność (6:6). Wszystko to dokonano, gdy cała społeczność została zwołana w tym właśnie celu (6:2). Jeśli szósty rozdział Księgi Dziejów Apostolskich stanowi zalążkowy wzorzec urzędu diakonów, wydaje się również, że oferuje zalążkowy wzorzec zebrania społeczności dla wyboru (lub odwołania) liderów.

Aby wysłuchiwać i rozstrzygać spory

Moim zdaniem 1 List do Koryntian 6:1–11 to rzadko stosowanym fragmentem Pisma. Zakłada konflikt między członkami kościoła, który mógłby zostać rozstrzygnięty w świeckim sądzie, ale powinien być załatwiony „przed świętymi” (6:1). Skoro święci będą stanowili sąd zaangażowany w eschatologiczny osąd świata, to dlaczego nie mieliby być wystarczającym sądem w rozstrzyganiu spraw doczesnych (6:2)? W istocie rozstrzyganie spraw w publicznym, świeckim otoczeniu przynosi wstyd świadectwu kościoła.

Poprzednie pokolenia kościołów kongregacjonalnych gorliwie stosowały ten fragment, lecz dziś wydaje się on rzadko wdrażany. Przyznaję, że wiele technicznych pytań i wymogów dotyczących stosowania współczesnego prawa musi zostać rozważonych. Jednak z biblijnego punktu widzenia zebranie społeczności jest w Piśmie przedstawione jako miejsce, gdzie spory mogą i powinny być rozstrzygane między chrześcijanami.

Aby wyposażać i pobudzać do służby

Paweł w Liście do Efezjan 4:11–16 wzywa pastorów i nauczycieli (starszych), by priorytetowo traktowali wyposażanie społeczności do wykonywania dzieła posługi. Gdy każdy członek robi to, do czego został wyposażony, budują się nawzajem jako ciało Chrystusa. Dodatkowo List do Hebrajczyków 10:23–25 wzywa społeczność do wspólnego wyznawania tego, w co wierzymy, abyśmy intencjonalnie dążyli do „pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków”, co dzieje się przez nieopuszczanie wspólnych zgromadzeń. Zebranie członków jest stosownym forum, na którym oba te fragmenty mogą znaleźć zastosowanie.

W tym czasie pastorzy mogą komunikować wyjątkowe potrzeby członków i pouczać kościół, jak reagować na członków uwikłanych w grzech. Pastorzy mogą też na bieżąco informować kościół w sprawie budżetu czy potrzeb budynku. Jest tak wiele pożytecznych informacji, które bardziej pasują do zebrania członków.

Aby się modlić

Ewangelia Mateusza 18:15–20 w swej istocie dotyczy odpowiedzialności społeczności za troskę o członków trwających w grzechu; przypomina też, że gdy społeczność spotyka się, by rozważać takie sprawy, modlitwa powinna być priorytetem. W tym fragmencie Jezus zakłada, że prosimy Boga Ojca, aby działał (18:19).

Zebranie społeczności nie jest jedynie „zebraniem biznesowym”, na którym akcjonariusze decydują, co ich zdaniem jest najlepsze dla korporacji. To zgromadzenia, w których członkowie rozumieją daną im przez Boga odpowiedzialność przyjmowania nowych członków, usuwania błądzących członków, potwierdzania nowych liderów, rozstrzygania sporów oraz pobudzania się nawzajem do miłości i dobrych uczynków.

Innymi słowy, by być wiernym, społeczność musi intencjonalnie szukać Boga w modlitwie w każdym elemencie naszych spotkań. Nie gromadzimy się, by czynić naszą wolę, ale Jego.

Pomimo złych doświadczeń w przeszłości czy teraźniejszości, zebrania członków mogą i powinny stwarzać okazje, by rodzina Boża budowała się w jedności i miłości. One nie są tylko dobrym pomysłem. One są potrzebne.

Przetłumaczone i opublikowane przez Centrum Edukacji Chrześcijańskiej.